ای کاش امتداد لحظه هاتکرار باتو بودن بود

پنجره های ساکت

dasthayamkhalist — Wed, 17 Sep 2008 07:10:18 GMT

من از تو با پنجره هاي ساکت سخن مي گويم اما پنجره ها برايم

طرحي از تنهايي مي کشند. بي تو دلم از تمام زيبايي ها گرفته است.

من در لحظه هاي تنهايي ام فقط تو را مي خواهم.باز هم مانده ام

با ناقوس هايي که قرن هاست به صدا در نيامده اند. نيست دست

عاشقي که بنوازد آنها را براي لحظه اي. دوباره در انجماد روياي

بي سرانجام؛ در سکوت مرگبار خيالم من مي ميرم. بهارم از تو

خالي است. من با خيال مهرباني هايت گريه خواهم کرد.

امروز به ياد تو مي نگارم و مي دانم که رفته اي، از رفتن تو

قرن هاست که مي گذرد. اما من به تنهايي خاموش هنوز عادت

نکردم. تو رفته اي شايد براي هميشه. باز هم دست هاي نيمه

مرده ام نا تمام ماند از طراوت دست هاي مهربانت. هميشه در

ميان سطور شکسته دفترم کمياب ترين واژه بودي.

نرم نرمَک میرسد اینک بهار ، خوش به حال روزگار ...

خوش به حال روزگار !

جنگجويي بود؛هيچ نجنگيد،اما شكست خورد

تمام رویای کاغذیم کنار اتش سرد نگاه تو سوخت و من از

قلب خاکستریت دوستت ندارم را

دست کم گرفته بودم چقدر فاصله جلوتر از عبور توقدم برمیدارد

مرا به حال خود بگذارکه عشق نه زمین میخواهد نه زمینه هنوز

هم نیامدنت را نشنیده میگیرم ...هیس ... کمی آرامتر!

نمی بینی آسمان دلش پر است از ابرهای باران زا؟

دلم تنگ می شود ....

dasthayamkhalist — Wed, 09 Jul 2008 08:22:33 GMT

دلم برايت تنگ می شود ....در اين روزهای خاکستری و ابری ....

که نسيم خنک بر جانم می نشيند...شوق می آورد و آرزو ...

عشق می دمد و شور ...برايت دلم تنگ می شود ....دستهايم دستهای

تو را می خواهند ....تا آرام آرام از کنار هياهوی اين روزگار شلوغ

عبور کنم ...گم شوم ....چقدر دلم برای دلت تنگ می شود ....

وقتی باران می بارد و من بدون چتر ...تنها ...تنها ..آرام ...صبور ...

تنم را بدست ابرهای سياه می سپارم ...تا بر من ببارند ...شايد که درد

را از جانم بشويند ...چقدر دلم برای چشمهايت تنگ می شود ...وقتی

چشمهايم را می بندم و در رويا ....به عمق طلاييشان خيره می شوم ...

چقدر دلم برای صدايت تنگ می شود ....وقتی که به خود می خوانيم ....

چقدر دلم برايت تنگ می شود ....

بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه دلم برايت تنگ ميشود.

وقتي دوري از من، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم، به فرسنگها

فاصله بين من و تو، به آينده و امروز... باز كن پنجره را... خواهي

ديد كه پرنده، آسمان باراني را ميفهمد...

به او گفتم :باران که ببارد عادت خواهی کرد به گریستن در باران

و اشک های تو بارانی خواهد شد هم چون تمام باران ها ، خندید !

او عادت را نمی فهمید اي تو که چون در تو مي نگرم از اشتياق هاي

خدايي به لرزه مي افتم !اي تو که پيش از دميدن خورشيد نزد من

مي آيي ، نزد من تنهاترين. مگر ما از آغاز دوستان يکديگر نبوده ايم

مگر قرار نبود. هردويمان خورشيدي را به انتظار بنشينيم ؟

مگر ما همه چيز را با هم نياموختيم؟بي ابر لبخند زدن را- بي بهانه

گريستن را -بخشيدن را -..پس چرا آنان" آمين"مرا از تو مي ربايند

و تو هيچ نمي گويي...؟

تا آمدنت .....

dasthayamkhalist — Thu, 22 May 2008 12:30:18 GMT

تا امدنت بگذار قصه یافتن تو را برای

کسانی که هنوز

پی گمشده خود هستند بگویم

بگویم که من تو را میان ستارگان اسمان یافتم

انجا که هر شب ستارگان ما را برای دیدنشان

دعوت می کنند

من تو را میان گلهای باغچه یافتم

تا انجا که هر روز شبنمی خندان

به گلها سلام میدهند

من تو را میان قاصدکهایی یافتم

که هر روز برای دوستدارانت نوید

شادی و امید را می دهند

در انتظارت ای ترانه نامفهوم

کفشهای غیرتم را در می اورم

و در کویر غرورم با پای برهنه راه می روم

كه تاولهای قلبم را باور کنی

برگرد...

dasthayamkhalist — Thu, 10 Jan 2008 21:14:18 GMT

کيسه ي کوچک چاي تمام عمر دلباخته ي ليوان شد.

ولي هر بار که حرف دلش را مي زد صدايش توي آب جوش مي سوخت .

کيسه ي کوچک چاي با يک تکه نخ رفت ته ليوان.

حرف دلش را آهسته گفت...

من از قصه زندگی ام نمی ترسم

من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته

تغذیه کردن می ترسم. ای بهار زندگی ام اکنون که قلبم مالا مال

از غم زندگیست اکنون که پاهایم توان راه رفتن ندارد برگرد

باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را

باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا

باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده.

بگزار در آغوشت آرامش را به دست آورم

بدان که قلب من هم شکسته بدان که روحم از همه دردها خسته شده.

این را بدان که با آمدنت غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد.

پس برگرد که من به امید دیدار تو زنده ام

باورم نمیشه ....

dasthayamkhalist — Wed, 24 Oct 2007 20:44:18 GMT

باور نمي شه ديگه تو منو دوسم نداري

كه به كلبه حقيرم ديگه تو پا نميذاري

باورم نمي شه عشقت مثل ياس باغچه پژمرد

تو نيومدي و شوقم توي دست لحظه ها مرد

گل خاطر تو يخ زد تو شب كوير قلبم

انتظار تو نمك زد به تنه زخمي دردم

چه شبايي كه خدا رو تو دلم صدا نكرد

براي رسيدن تو چه دعاها كه نكردم

روي شونه صبوري ضجه مي زدم هميشه

مي دونستم كه وجودم بي وجود تو نميشه

توي اوج بيقراري ديگه صبر من سر اومد

روز و شب گذشتن اما خبري از تو نيومد

من هنوزم بيقرارم واسه دوري چشمات

بيا تو تا قربون كنم من همه دنيامو سر رات

دل من پر از اميده كه يه روز ترو ببينم

كه يه روز تا به هميشه من كنار تو بشينم

از کجا شروع کنم ....

dasthayamkhalist — Mon, 01 Oct 2007 21:06:40 GMT

جمله ها : از کجا شروع کنم ؟

از کجا شروع کنم ؟ برای گفتن داستانی که نهایت بزرگی عشق را

نشان میدهد داستانی شیرین از عشق که عمرش از دریاها نیز بیشتر است

حقیقتی ساده درباره عشقی که او به من هدیه کرد از کجا شروع کنم ؟

با اولین سلامش معنای جدیدی به جهان پوچ من داد که در آن هیچ تکرار

و علاقه دیگری نبود او به زندگی من پا گذاشت و آن را شیرین کرد

او قلب مرا پر کرد ، او قلب مرا با چیزهای خاص پر کرد

با آواز فرشته ها , با تصوراتی حاصل از اشتیاق و علاقه زیاد

و روح مرا با انبوهی از عشق پر کرد ،برای همین هر کجا که بروم تنها

نخواهم ماند با وجود همراهی او چه کسی تنها خواهد ماند ؟

و هر وقت در جستجوی دستان او باشم او در کنار من است

چه مدت ممکن است از این عشق گذشته باشد ؟

آیا می توان عشق را اندازه ساعات روز اندازه گرفت ؟

من هم اکنون هیچ جوابی ندارم اما همین قدر می توانم بگویم که

می دانم به او احتیاج دارم تا زمانی که ستاره ها می درخشند و او آنجاست

زندگی یعنی چکیدن. ......

dasthayamkhalist — Thu, 13 Sep 2007 22:43:18 GMT

چقدر روزهای هفته تکراری شدند و دیروزها پر از حسرت . حسرت روزایی

که با غم گذشت ، حسرت شبایی که توی تنهاییام تنها هستم و هیچ شونه ای

نیست تا بهش پناه ببرم تا با دستای مهربونش نوازشم کنه و بعض خستمو وا کنه

حسرت قلبی رو می خورم که چه ساده با عشق آشنا شدو چه ساده از کنارش

گذشتن ، حسرت اون روزایی رو می خورم که تنها پناهم خدا بود و حسرت امروز

و می خورم که نمی دونم از خدا چی بخوام .

حالا می فهمم که توی قصه ی مادربزرگ یکی بود یکی نبود یعنی چی ؟

حالا می فهمم که شبها رو تنها سحر کردن یعنی چی ؟ می فهمم که بودن بی تو

یعنی چی ، اما چه دیرفهمیدم . چه دیر فهمیدم که تو ۱۶ سالگی اشتباه کردن یعنی

چه؟خدایا شبای عزیزت نزدیکه و مهمونات زیاد، نمی دونم با روسیاهیم خودمو

جزء کدوم دسته از مهمونات بدونم ؟ جزء اونایی که سراپا غرق درعشق تو هستند یا

جزء اونایی که پشیمان از گناهشون هستن و طلب بخشش می کنن؟ بازم تنهام و

یکسال دیگر از این تنهایی گذشت . امسال ماه رمضون نمی دونم چه نیتی برای

خودم داشته باشم چون بازم تنهاوبه این تنهایی عادت دارم . چند روزه یه سوال مدام

تو ذهنمه و همه فکر و خیالم شده ، نمی دونم چه جوری باید جوابشو بدم همش از

خودم می پرسم چرا من تو این دنیام وقتی خودم نمی خوام. وقتی امیدی به زندگی

ندارم. سر دو راهیه هستم که هر دو راهش بن بسته و هیچ راه فراری نیست.

فقط می گم :خداجون کمکم کن که جز تو ناجی ندارم.

من با دلم چی کار کردم ، چه جوری آرومش کنم ، چه جوری جلوی بارون چشامو

بگیرم فقط خدا می تونه کمکم کنه که بازم حسرت و کاش و اندوه و آه .

حسرت روزایی رو می خورم که از یاد خدا غافل موندم ، حسرت روزایی رو که تو

زندگم حسرت خوردم وحالا حسرت می خورم چرا هنوز زنده ام ؟

حالا می فهمم که خدا یعنی همه چیز، و تو یعنی حسرت ...

و حسرت یعنی زندگی یعنی چکیدن و اشکی از حسرت نداشتن تو ....

چه جوری این حسرت و جبران کنم و با توبودن رو تجربه .....

اگه گذرت به دلنوشته افتاد یه لطفی کن و اونو با خط خودت برام تو دفترم

بنویس چون با خط تو خوندنش برام قشنگتره ....

خاطره

dasthayamkhalist — Thu, 06 Sep 2007 22:01:18 GMT

دلتنگ نوازش نگاهت می شوم بی تاب و بیقرار. دلتنگ قصه های تو تا دوباره

گم شوم د رعاشقانه های شیرین و فرهاد. در سوز و گداز لیلی و مجنون ، دلتنگ

روزهای آزادی می شوم گرچه تبعیدم به دورترین مکان دل تو ..... دیروز را ورق

می زنم و خاطرات گذشته را مرور می کنم . در روزهای بی تو بودن ، صدای

خش خش برگها را از لابه لای صفحات پاییزی می شنوم و التماس شاخه ها را که در

حسرت دستهای سبز تو مانده اند. کم کم به این باور می رسم که سرنوشت ،

نثر ساده ای است از حسرت و اشک که حرفی برای گفتن ندارد !

به صفحات بهاری با تو بودن می رسم .

بنفشه هایی که از لابه لای واژه ها سر می زنندو چشمان تو را بهانه کرده اند.

دنیای کوچک با ارزوهای محال...

dasthayamkhalist — Wed, 22 Aug 2007 09:02:18 GMT

تو زندگيم چقد غمه ، دلم گرفته از همه ، دلم مي خواد انقد فرياد بزنم

تا تمام اركانهاي عرش خدا بلرزه و يكي پس از ديگري به زمين سقوط كنه

دلم مي خواد تو شهر اين غريبه ها كه اسمشون وگذاشتن آدم دردمو فرياد بزنم

اما تو اين روزگار بزرگ با ادماي كوچيك چه كسي حاضره كه به درد ادما

رسيدگي كنه كي مي تونه؟همه بهم مي گن تو ساده اي اما سادگي رو در چي مي دونن .

از اين همه در به دريها قلبم مثل قيامته ، چه فايده داره اين زندگي كه انتهاش طاقته و

بايد مثل شمع آب بشي اما كسي از درد دلت هيچي نفهمه

خدا تو كه بزرگي و دنيات كوچيكه خوشبختي رو به چه رنگ معنا كردي ؟

كجا بايد دنبالش بگردم ؟برم دردمو به كي بگم وقتي خودتم نميخواي بشنوي؟

اگه مي خواي مجازاتم كني به كدامين گناه؟من كه ازت ببخشش خواستم مگه نمي گن

بخشنده اي پس سهم من از رحمتت چيه؟چرا اعتماد معناي پوچي پيدا كرده و هيچكي از

معناش با خبر نيست ؟ دلم پره ازاين همه علامت سوال كه چرا به دنيا اومدم؟

چرا بزرگ شدم؟چرا دارم نفس مي كشم ؟ و چرا دارم زندگي مي كنم؟چرا ؟؟؟

اگه نخوام نفس بكشم ، اگه نخوام ادامه بدم ، اگه بخوام واسه هميشه سكوت كنم

اگه بخوام تا ابد در خانه اي سرد و تاريك اقامت كنم ؟ بايد به چه كسي بگم و بهش

پناه ببرم ؟ با اين همه در به دري كه ديگه دلمم به جونم رسيده ديگه حتي خدام هم به

دادم نمي رسه يكي بهم بگه اعتماد و خوشبختي چه رنگيه؟

دستمال کاغذی...

dasthayamkhalist — Fri, 17 Aug 2007 13:49:18 GMT

دستمال كاغذي و اشك ...

دستمال كاغذي به اشك گفت قطره قطره ات طلاست يك كم از طلاي

خود حراج مي كني؟ عاشقم، با من ازدواج مي كني؟

اشك گفت : ازدواج اشك و دستمال كاغذي ! تو چقدر ساده اي خوش

خيال كاغذي!پس برو بي خيال باش عاشقي كجاست ! توفقط دستمال باش ...

دستمال كاغذي دلش شكست گوشه اي كنارجعبه اش نشست گريه كردو

گريه كرد درتن نازكش دويد خون درد، آخرش دستمال كاغذي مچاله شد

مثل تكه اي زباله شد ، او ولي شبيه ديگران نشد، چرك و زشت مثل ديگران نشد

رفت اگرچه توي سطل‌ آشغال ، پاك بود و عاشق و زلال او با تمام دستمالهاي

كاغذي فرق داشت چون كه در ميان قلب خود دانه اي اشك داشت.